Kvöldmatur

Ég horfði á mánudag á breskan þátt um aldamótabörnin. Þar kom fram að mörgum reynist erfitt að safna fjölskyldunni saman til kvöldverðar. Enda ekki alltaf auðvelt. Ég hætti fyrir löngu að reyna að hafa kvöldmat snemma og að skvekkja mig á ef það tókst ekki. Gulli vann oft frameftir og ég hefði endað eins og hertur handavinnupoki ef hefði reynt að halda í einhvern tíma. Nú eru stelpurnar í íþróttum á kvöldmatatíma og svona líta kvöldin út: Á þriðjudögum og fimmtudögum er Anna Kristín búin í fimleikum klukkan 19:30 og Bryndís mætir í karate klukkan 20:15. Á miðvikudögum og föstudögum er Bryndís í karate milli 18:00 og 19:00. Og það sem gerir þetta enn flóknara er að stúlkurnar ganga eða taka strætó svona í flestum tilvikum. En einhvernveginn tekst okkur nú að halda okkur gangandi og saman....

Hlustað

Í júlí þá fór ég í kerlingarferð í sumarbústað. Ég keyrði ein á áfangastað og heim aftur. Einn og hálfur tími hvora leið. Það er ekki oft sem ég er ein í bíl á langkeyrslu og því notaði ég tækifæri og hlustaði með allt í botni. Á leið austur hlustaði ég á allan Melchior diskinn nýja og byrjaði svo á Robert Plant og Alison Craus disknum. Kláraði að hlusta á hann á leið heim og setti þá Trio með Emmylou Harris, Dolly Parton og Lindu Ronstad í spilarann. Sum lög spiluð mikið oftar en einu sinni. Og sungið og sungið og sungið. Þvílík dýrðarstund....

Þar sem vegurinn endar

Við stoppuðum í dásamlega litla handverkshúsinu Kört í Trékellisvík þegar við fórum Strandirnar fyrir tveim vikum. Á meðan við drukkum kaffi skoðuðum við safnið og búðina sem þar er. Þar rakst ég á bók sem ég hafði alltaf ætlað mér að lesa - Þar sem vegurinn endar eftir Hrafn Jökulsson. Bæði hef ég heyrt vel af bókinni látið og svo er Elín Agla kona Hrafns talsvert skyld manni mínum og ég kynntist Soffíu ömmu hennnar, sem er nýlátin og afa hennar Sigurði sem dó fyrir allmörgum árum.

Ég kláraði bókina áðan og hún er dásamleg, dásamleg, dásamleg. Algjör gæsahúð.

Dagurinn í dag

Þetta var erfiður dagur. Mér varð ljósara í dag en oft áður hvað ég lifi í raun áhyggjulausu lífi. Enginn fer í gegnum þetta lif án skakkafalla og ég hef fengið mín. En undanfarið hefur lífið eiginlega leikið við mig. Og hvað er undanfarið? Hvaða tímabil er það? Ég get ekki alveg formað það. En þegar svona dagur kemur - ja - þá sér maður í raun hvernig líf manns er.

Átti þetta að leka eða ekki?

Það sem mér finnst svo einkennilegt í öllu þessu þunglyndis/altzheimers umræðu er afhverju sendi hún tölvupóst? Þegar verið er að tala um eitthvað sem virðist vera eins viðkvæmt þá á ekki að senda tölvupóst. Andsk. þú tekur upp símann. Svo finnst mér þessi tölvupóstur vera eitthvað svo ósköp snyrtilegur - svona eins og að hann hafi átt að koma fyrir almenningssjónir. Spurning?

Helvítis fokkin fokk!!!!

Nú ætla ég aðeins að æsa mig. Annars fékk ég dálalega góða útrás í síðdegisútvarpi rásar tvö á miðvikudaginn þegar ég hringdi inn vegna hugsanlegarar niðurfellingar láns þeirra Björgólfsfeðga. Reiðilestur minn náði yfir landið og miðin. Sko oft hef ég verið æði reið og pirruð yfir því ástandi sem þjóðin er komin í en þarna sauð uppúr. Að hugsa sér að fara fram á að fá þessa niðurfellingu!!!!!!!!! Þetta er svo siðlaust og hroðalegt að ég á ekki orð.

Ég þjáist af alvarlegri fréttaþörf. Þarf að hlusta á alla fréttatíma. Hef svona aðeins verið að losa mig frá þessu. En verandi í fríi þá hlustaði ég nú á allt sem ég komst yfir. Og undanfarna mánuði þá hefur maður oft vonast eftir "öðruvísi fréttum" Jæja - þegar öðruvísi fréttir koma þá eru það sömu hörmungarnar. Fyrst var það stolt okkar Vogahverfis íbúa - hann Guttormur. Þvílíkt og annað eins! Að fara yfir girðingu Húsdýragarðsins og hella eldsneyti yfir dýrið og kveikja svo í. Það var svo gaman að sjá Guttorm hér og þar í hverfinu. Stóran og flottann. Og svo í gær bruninn á Valhöll.

Jæja - nú held ég að ég fari í frétta frí.

Heima er best

Erum komin heim eftir dásamlega dvöl undir okkar dásamlega Hestfjalli í okkar dásamlega litla lókali Höfða. Veðrið var afskaplega gott. Þetta var svona sambland af fríi, vinnu utan húss, skemmtilegum gestagangi, hangsi, lestri, spilastundum, pottferðum, rauðvíni, mat, mat, mat, bakstri, bulli, uppvaski, "hott for the pott" etc. etc. etc.

Við fengum skemmtilegar heimsóknir. Litla fjölskyldan úr Hafnarfirði kom í kaffi og drengirnr Ari og Högni voru glaðir og sætir í sveitinni. Hannes bróðir og hluti af hans fjölskyldu kom einnig í kaffi og það var gaman. Vinafólk okkar Baldur og Linda og Veronika dóttir þeirra komu og gistu eina nótt. Það vaknaði upp í mér husmæðragenið og ég bakaði gömlu góðu kotasælubollurnar einum fjórum sinnum!!!!! Við höfðum stúlknaskipti á mánudeginum þegar eldri unglingnum var ekið til byggða og náð í Veru vinoknu Bryndísar sem var með okkur allt til heimferðar. Okkur leið vel.

Barnið og f-orðið

Einu sinni var lítil sex ára stúlka í fyrsta bekk að byrja í skólasundi. Hún var rosalega spennt og mest langaði hana í "svona sundtösku - sem að hægt er að hafa á bakinu".  Mamman lofaði nú ekki alveg að kaupa slíka tösku en sagðist skyldi skoða málið. Þegar á hólminn var komið þá stóðst mamman ekki bónina og keypt töskuna. Þegar stúlkan kom heim úr skólanum þá sýndi mamman henni töskuna og stúlkan varð svo glöð að hún ákvað að bregða fyrir sig enskri tungu. Eitthvað ruglaðist hún á orðunum því að í staðin fyrir "Ó mamma thank you,  thank you" kom ógleymanleg setning "Ó mamma fuc.... you, fuc....you"

Dagurinn í dag

Mikið vildi ég óska að allir dagar væru góðir. Þessi er svosem ekkert sérlega vondur en mér leiðist 17. júní. Mér fannst alveg svakalega gaman þegar stelpurnar voru litlar - mjög litlar - að fara í bæinn en óþolandi þegar þær eltust aðeins. Þetta var alltaf eitthvað svo frústrerandi. Bið í 40 mínútur eftir að fá að renna sér í uppblásnum leiktæki í Hljómskálagarðinum. Sárir fætur. Þreyta og eitthvað í loftinu - einhverjar væntinar sem urðu ekki að neinu. Stór kámugur sleikjó um hálsinn og fínu fötin öll klesst og kramin. Það var þó snöktum skárra að vera með þær á Rútstúni í Kópavoginum heldur en niðrí miðbæ Reykjavíkur.

 Við ætlum gamla settið að fara í göngu á eftir í Heiðmörkinni. Vonandi tekst að fá þá eldri með í smá sving.

Og í kvöld er það svo sannarlega Stikkfrí í sjónvarpinu.

Skrifað í dag - vistað núna.

Halló heimur!

Jæja - bara byrjið að blogga aftur. Gaman gaman.

Þetta hefur verið afsakplega góð helgi. Fallegt veður og fallegt fólk og vinir. Við Gulli fórum í góðan göngutúr í fallega veðrinu í gærkvöldi og komum við hjá Systu - Þuríði - í Álfheimunum. Þar fengum við bjór á svölunum. Ekkert er betra en bjór á svölum í blómahafi.

Í dag hef ég verið heldur löt en ætla að drífa mig í sund á eftir. Gulli er niðrí Blómavali að kaupa í nýju pottana sem við keyptum í gær.

En annars ætla ég að vera dugleg að blogga í vikunni. Ég þarf að tjá mig um ævintýrið á Reykjalundi.

En eftir sundið á eftir ætlum við að horfa á tvo síðustu þættina af Six feet under. Þvílíkir þættir! Við höfum verið að treina okkur þá því ég tími hreinlega ekki að horfa á restina. Áðan horfðum við á þriðja síðasta þáttinn og ég grét og grét. Hvernig verð ég í kvöld?